Na het ontbijt, ik zal het maar niet beschrijven maar het was wederom erg goed, breken we het kamp op voor een trip richting het Lake Victoria. Hierbij zullen we de grens tussen Kenya en Tanzania oversteken. Het was ons al wel opgevallen dat William en Mrosso het niet zo op Kenya hebben, ze kraken het niet af, maar ze zijn allebei niet erg gek op Kenya en de kenianen in het algemeen. Ons is het ook al wel opgevallen dat de mensen die je tegenkomt in de dorpjes niet erg vriendelijk zijn en dat de wegen erg slecht zijn, net als de algemene voorzieningen.
Wij ondervinden aan den lijve dat die mening niet helemaal onterecht is. Tot aan de grens met Tanzania komen we geen asfalt tegen en zitten er allemaal diepe kuilen in de weg. Terwijl er in Tanzania wel asfalt op de wegen ligt, het oogt allemaal net wat meer ontwikkelt en de mensen zijn ook vriendelijker. Het beste ervaren we dat aan de grens zelf. We moeten eerst aan de keniaanse kant een stempel halen waarmee we aangeven dat we het land verlaten. De dienstdoende beambte is de vrolijkheid zelve; er kan nog geen klein glimlachje af en naar mijn idee scoren we ook niet met het feit dat we langer in Tanzania zullen blijven als dat we in Kenya geweest zijn.
Nadat we de stempel gekregen hebben, moeten we met datzelfde papier naar de tanzaniaanse kant van de grens, wat het meeste opvalt is dus dat er asfalt op de weg ligt, daarnaast worden we niet ‘lastig’ gevallen door allerlei mensen die ons allerlei prullaria willen verkopen. Bovendien informeert de beambte achter de balie vriendelijk wat we allemaal gaan doen in Tanzania, kortom; het komt allemaal net wat vriendelijker over. Heel typisch, ook William en Mrosso zijn wat opener en wat meer ontspannen. Het voelt voor hun echt als thuiskomen, ze zijn bijzonder trots op hun land.
Bij het eerstvolgende dorpje stoppen we bij een hotelletje om daar in de tuin te lunchen. Mrosso heeft ’s ochtends een uitgebreid lunchpakket samengesteld dat we samen onder een boom in de tuin opeten. Bovendien heb ik hier mijn eerste Afrikaanse bier; Kilimanjaro-bier. Eigenlijk smaakt het net als het bier hier, gewoon pilsener dus.
Na deze lunch rijden we verder, richting de grens van het Serengeti N.P. Onze overnachting zal plaatsvinden op een redelijk normale camping, Lake Victoria Overnight Stay. We willen Mrosso graag helpen met het opzetten van het kamp maar dat mogen we absoluut niet! Hij staat erop dat we naar het terras op de camping gaan om daar even wat te drinken. Als we terugkomen bij onze plek dan staat inderdaad de tent al, is de keuken al weer ingericht en is Mrosso druk bezig met het diner van vanavond.
In het keukengebouwtje zit elektriciteit en dit is dus een mooie gelegenheid om onze batterijen op te laden. Dat zullen we ook nodig hebben want volgens William zullen we bij de eerstvolgende campsite zonder elektriciteit zitten. Bovendien zijn er op deze camping douches aanwezig en Karinne en ik gaan dus eerst lekker onder douche! Ondanks het feit dat de douches koud zijn, is het heerlijk om je weer eens een beetje te kunnen wassen. Overigens wordt het afgeraden om al teveel deo en shampoo te gebruiken, want de geur daarvan zorgt er aan de ene kant voor dat je veel meer ongedierte op je af krijgt en aan de andere kant dat je het grote wild weer verder van je af jaagt! Zuinig met de geurtjes dus…………
Doordat de camping dicht bij Lake Victoria ligt is het hier ’s nachts ook behoorlijk warm. Het water van het meer is vrij warm en daardoor koelt het s’nachts niet zo veel af als op de steppes.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment