15 juni, Tarangire N.P. - Zanzibar

Omdat het onze laatste ochtend is blijven we een half uurtje langer in bed liggen en na wederom (het wordt een beetje eentonig, ik weet het) een uitstekend ontbijt, pakken we voor de laatste keer de hele mik in de jeep en gaan we op pad richting Arusha voor onze vlucht naar Zanzibar voor een paar dagen lekker relaxen op dit tropische eiland. We zijn nog geen 3 minuten onderweg als we langs een grote drinkplaats rijden waar vreselijk veel dieren bij elkaar zijn! Allemaal zebra’s, impala’s, gnoes en ander wild dat allemaal naar deze drinkplaats gekomen is. Het is net of de dieren ons nog een massaal afscheid willen geven, althans, zo voelt het wel een beetje! Achteraf bekeken is dit dus op een paar honderd meter van de plek waar wij onze tent hadden neergezet. Naast de bavianen die rond onze tenten liepen was er dus veel meer wild heel dicht bij, jammer genoeg komen we daar nu dus pas achter.

De tocht naar Arusha verloopt voorspoedig en onderweg zegt William dat hij heel erg snel een keer naar Rotterdam of Amsterdam wil komen. Jaja, denken wij nog, dat zegt ie ook zomaar. Eenmaal in Arusha aangekomen gaan we nog 1 keer samen eten in een Afrikaans restaurant met de naam “Amsterdam- & Rotterdamgarden”! Dat bedoelde hij dus met heel snel naar Rotterdam of Amsterdam te komen.

Na weer een uurtje rijden komen we aan op Kilimanjaro International Airport en is het moment om echt afscheid te nemen toch gearriveerd. Na een innige omhelzing nemen we aan zeker grenzend waarschijnlijk voorgoed afscheid van dit markante duo. Het was absoluut een onvergetelijke ervaring dat zich met geen enkele andere laat vergelijken! Het heeft ook geen zin om het met een andere vakantie te gaan vergelijken; appels vergelijk je toch ook niet met peren?

Om 15.10 gaat onze vlucht richting Zanzibar en na een mooie heldere vlucht van iets meer dan een uur landen we op Zanzibar Airport.

Tijdens de vlucht hebben we zitten fantaseren over het hotel. Hoe zou het zijn? Volgens de boeken is het een 3 sterren hotel en onderweg in de verschillende dorpjes kwamen we hotels tegen die hier in europa niet eens zouden mogen bestaan. We komen tot de conclusie dat we er maar niet al te veel van moeten verwachten, dan kan het alleen maar meevallen.

Op het vliegveld aangekomen staan we op onze koffers te wachten. Iets verder komt er een oud mannetje met een kofferwagentje aangelopen die voordat we ook maar een vinger naar onze koffers uit kunnen steken, onze koffers al op zijn wagentje gepakt heeft en voor ons uit loopt naar de uitgang van de hal. Eenmaal buiten staat onze taxi al klaar en inderdaad, het mannetje verwacht van ons een fooi! Ik geef hem een dollar fooi en hij laat duidelijk merken dat dat toch maar een karige fooi is. Helaas, van mij krijgt hij niet meer, hij mag blij zijn dat hij iets krijgt.

De taxi is een soort van busje met mooie fluwelen bekleding en airco! Als dit representatief is voor het hotel, dan kan dat hotel wel eens heel erg meevallen! Het hotel ligt iets ten noorden van Stone Town, de hoofdstad van het eiland en de tocht voert ons dwars door de stad. We zien de mooiere wijken maar ook de sloppenwijken. Het is hier echt totaal een andere wereld; Tanzania is een moslimland en hier in de stad merken we dat goed. Je ziet hier veel gesluierde vrouwen lopen en er zijn allemaal moskeeën.
Op een gegeven moment draaien we van de weg af, een oprit op en er gaat een grote poort open met een bewaker ervoor. De eerste indruk van het hotel is erg goed, het is goed verzorgd, de tuin ligt er mooi bij, zeg maar.

Eenmaal bij de receptie ligt alles al klaar voor ons en worden we naar onze kamer begeleid. Onze koffers mogen we absoluut niet zelf dragen; dat wordt voor ons gedaan. Leuke is dat het hotel hier geen fooi voor verwacht; wel hebben ze een centrale pot waar wij als toeristen aan het eind van onze vakantie dan een vrijwillige bijdrage in kunnen doen, die dan weer verdeeld wordt onder het personeel. Persoonlijk vinden wij dit een beter oplossing dan al die fooien. Beetje gênant is het echter wel dat onze zware koffers worden gedragen door een wat ouder, klein vrouwtje dat er zichtbaar erg veel moeite mee heeft. Toch mogen we het niet zelf doen!

Eenmaal op de kamer vragen we ons af waarom dit hotel maar 3 sterren heeft en geen 5, de maximale score! In een woord: geweldig! De kamer is erg groot, met daarop een lekker luierbankje, een groot hemelbed van volgens ons wel 2 bij 2.

Er hangt een grote roze klamboe over het bed tegen het ongedierte en midden in de kamer draait een grote ventilator. De badkamer is al net zo mooi met een fatsoenlijk toilet, een normale douche en als klap op de vuurpijl een groot ligbad! In de muur tussen de kamer en de badkamer zit een gat, in de vorm van een minaret met daarvoor een houten plaat, die kun je over een rails verschuiven en dan kun je al liggend in bad genieten van het uitzicht op zee. Tja, das net ff iets anders dan met je tentje kamperen in Tarangire N.P! Nadat we ons een beetje gesettled hebben in ons nieuwe ‘huisje’, hebben we allebei na 12 dagen weer eens een heerlijk douche gehad; niet gedacht dat dat zo lekker kan zijn.

Volgens onze reispapieren hebben we een arrangement waarbij we 2 maaltijden per dag niet hoeven te betalen. Mochten we alledrie de maaltijden bij een van de 3 restaurants bij het hotel willen nuttigen dan moeten we 1 van die 3 maaltijden betalen. Tegen etenstijd lopen we dus maar richting een van de restaurants om daar lekker te gaan eten, we hebben geen flauw idee wat we kunnen verwachten. Het blijkt behoorlijk chique te zijn en er is de mogelijkheid om te eten op het strand! Dat doen we dus maar.

Het eten is bijzonder goed, absoluut niet wat we verwacht hadden. Tussen de tafels op het strand zijn grote vuurkorven neergezet waar een gezellig vuurtje in knettert en we hebben uiteindelijk heerlijk gegeten. Enige nadeel is dat het hier op het strand stikt van de kleine vliegjes. Aangezien we allebei onze slippers aan hebben, worden we bijna leeggezogen op onze voeten en we hebben dus geleerd dat we de volgende keer de deet moeten gebruiken om niet meer leeg gezogen te worden..
Daarna volgt toch wel een van de vele hoogtepunten van deze vakantie; we gaan weer naar bed en nu niet meer in een Masaai- stretcher met bijbehoren gekleurde slaapzak, maar heerlijk in een fatsoenlijk bed met bedlakens. Ik kan me niet herinneren dat ik zo lekker geslapen heb! Het bed is overigens een typisch bed voor deze regio, het bed staat namelijk nogal ‘hoog op de poten’; dat is ontstaan vanuit vroeger, toen de slaven onder het bed van hun meester sliepen, zodat ze altijd in de buurt waren wanneer er nood aan de man was. Bijvoorbeeld wanneer de meester een glaasje water zou willen, ofzo…….. Het slaapt ondanks deze wetenschap toch wel erg lekker!!!