13 juni, Lake Manyara - Tarangire N.P.

Na het ontbijt gaan we weer met z’n 3-en voor een gamedrive onderweg. Het blijkt dat Lake Manyara een zoutmeer is waar erg veel dieren leven. Langs de oevers van het meer is een regenwoud met de daarbij behorende dieren. We zien veel giraffen en een bepaalde soort olifanten die in dit gebied leven. Onderweg naar de oevers van het meer moeten we stoppen omdat er een grote familie bavianen in het regenwoud midden op de weg zitten. Hier staan we zeker een half uur gewoon te kijken hoe deze apen leven. We zien de hoe kleintjes donderjagen met elkaar en hoe de oudere beesten elkaar zitten te vlooien.

Bovendien zitten er in de bomen naast het bos zogenaamde ‘blue monkeys’, geen idee hoe die beesten in het Nederlands heet maar het zijn in ieder geval een soort van slingerapen met hele lange staarten die ook sprongen maken tussen de boomtoppen!

Eenmaal bij de oevers van het meer aangekomen hebben we een tijdje staan kijken bij een mooie plek met heel veel verschillende (water-)vogels en op de achtergrond weer een grote groep met nijlpaarden. Het blijft elke keer weer ongelooflijk om dit soort dieren van zo dicht bij te zien. In feite begeven we ons al 10 dagen in een lange documentaire, althans, zo voelt het wel!

De lunch hebben we bij een lunchplek ergens in het park. Heel typisch is het feit dat het toiletgebouw brandschoon is! William verteld dat de parkbeheerders een nieuwe voorzitter hebben die ze zelf weggekocht hebben bij een ander park. Deze voorzitter is de enige vrouw in dit wereldje, en een van haar speerpunten is om ervoor te zorgen dat de faciliteiten voor de toeristen goed voor elkaar zijn. We hebben het verschil heel goed kunnen zien als we dit vergelijken met de voorzieningen van de camping bij de Ngorongore krater!

Het is ook heel apart om te zien hoe elk park een eigen identiteit heeft; Lake Manyara N.P. is een heel mooi , rustig park waar, volgens ons, de dieren in een behoorlijke harmonie met elkaar samenleven. Als je naar de Serengeti kijkt dan kun je duidelijk zien dat het leven voor de dieren er een stuk harder is; het is daar echt ‘Struggle for live’ en dat zie je overal. We hebben in Lake Manyara N.P. bijvoorbeeld geen enkel karkas van een prooidier zien liggen, terwijl we die in de Serengeti behoorlijk veel hebben gezien.

Eenmaal terug op de camping blijkt dat Mrosso een paar ‘stagiaires’ op bezoek heeft. Deze jonge jongens moeten onder begeleiding de hele mik opruimen en in de 4wd pakken. Mrosso staat er echt als een soort van leraar bij te kijken en de jongens allerlei tips te geven over hoe ze dat het slimst kunnen doen.

Ons laatste National Park van deze 12-daagse safaritrip door Afrika is het Tarangire N.P. Dit park is berucht om de vele tsetse vliegen dier er leven. Dit lieve beestje, bij ons bekend als de blinde vlieg, is de overbrenger van de slaapziekte. De slaapziekte is een ziekte die absoluut dodelijk als je niet binnen 36 uur een soort tegengif krijgt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er wel een beetje zenuwachtig over ben. Voor die malariamug zijn we ingeënt, net als tegen de meeste andere ziektes die vooral voor westerse toeristen gevaarlijk zijn; maar tegen de slaapziekte bestaat geen inenting, het is heel simpel zaak om er zo snel mogelijk bij te zijn!

Maar het is niet alleen ongedierte dat hier de klok slaat, Tarangire N.P. staat ook bekend om de grote hoeveelheid olifanten die hier leven, en dat klopt absoluut! Meteen na binnenkomst zien we al meteen veel olifanten.

En dat niet alleen, ook zien we na een paar minuten ook al weer een luipaard, onze 2e dus! Onder aan de boom waar het luipaard in zit, heeft het beest een prooidier gelegd. Dit doen luipaarden om dan ’s nachts, het is immers een nachtdier, het dier op te eten. Onder aan deze boom ligt een wrattenzwijn (pumba). Het luipaard vind het eigenlijk maar niets dat er een 4wd met daarin 2 westerse toeristen staat te kijken naar hem (of haar) en gaat er vandoor. De volgende ochtend is het wrattenzwijn overigens wel weg.

Dit is overigens de eerste en achteraf enige avond dat het diner dat Mrosso weet te fabriceren niet zo lekker is! Hij heeft een of andere Braziliaanse beef uit een blikje en daar maakt hij dan een soort van macaroni bolognese van. Geen geslaagde combinatie en Mrosso merkt dit, vervolgens doet hij niets anders dan excuses maken voor het niet zo lekkere eten; wij zijn immers de baas! Ik persoonlijk geneer me daar een beetje voor en ook Karinne doet haar uiterste best om Mrosso ervan te overtuigen dat we het heel normaal vinden dat 1 van alle diners die hij gemaakt heeft niet zo geslaagd is. Onvoorstelbaar hoe onderdanig de beide heren zijn richting ons!