12 juni, Ngorongoro krater - Lake Manyara

William heeft zich nog voor het ontbijt weer bij ons gevoegd en na het ontbijt vertrekken we voor een gamedrive door de Ngorongoro-krater. Deze krater is ca 21 km in doorsnee en helemaal gesloten, waardoor er zich in deze krater een eigen ecosysteem heeft gevormd. De dieren kunnen namelijk niet in of uit de krater. Gevolg daarvan is ook dat er zich veel genetische afwijkingen onder de dieren bevinden, uiteindelijk zijn alle dieren rechtstreeks familie van elkaar in deze krater!

De weg in (en uit) de krater is erg steil en eenmaal in de krater kun je inderdaad mooi zien hoe de rand de krater omsluit. Op sommige plekken is het bovenop de krater 1600 meter boven zeeniveau! We zien meteen dat de krater erg populair is want als er iets te zien is, bijvoorbeeld een jagende cheetah, staan er binnen een paar minuten 7-8 jeeps dichtbij die cheetah; jammer! Maarja, wij staan er ook, dus wij doen net zo hard mee aan deze poppenkast. Daarnaast zien we weer de gebruikelijke gnoes, buffels en impala’s. Aan de rand van het zoutwater meer dat zich in het binnenste van de krater bevindt zien we flamingo’s grazen in het water.

Op een gegeven moment zien we 4 leeuwen die gezamenlijk een wat oudere buffel te pakken willen nemen.

Heel langzaam sluipen ze richting de oudere buffel die zich wat buiten de kudde begeeft. Het oudje heeft niets in de gaten maar de jongere buffels in de kudde zelf hebben de leeuwen al lang gezien. Alsof 1 van de buffels een seintje geeft, stormen ze op een gegeven moment op de leeuwen af en verjagen ze dus! Het is dus eigenlijk de omgekeerde wereld; het roofdier wordt hier opgejaagd door het prooidier!

Erg mooi om te zien en ook William vindt het prachtig; hij had al wel eens van andere gidsen de verhalen gehoord maar hij heeft nog nooit met eigen ogen mogen aanschouwen! Overigens leveren de buffels geen half werk! Zelfs als de leeuwen al bijna achter de horizon zijn weggejaagd, blijven de buffels ze opjagen en op een gegeven moment zijn ze zo ver weg dat we alleen nog een stofwolk in de verte zien als teken dat ze nog steeds opgejaagd worden!

Na dit tafereel gaan we op zoek naar de neushoorn, de enige van de ‘Big Five’ die we nog niet gezien hebben. Hier in de krater schijnt een kleine groep van neushoorns te leven en de krater is een van de weinige plekken waar je nog eventueel een neushoorn zou kunnen zien. Op de radio horen we dat er een neushoorn in de krater is gesignaleerd en we zijn op dat moment toevallig in de buurt. Al speurende zien we heel in de verte wel iets wat erop lijkt maar ook William is er niet zeker van of het ook daadwerkelijk een neushoorn is. Waarschijnlijk was het gewoon weer een olifant.

We besluiten dan ook om maar weer richting de uitgang van de krater te gaan want vanmiddag moeten we alweer richting Lake Manyara N.P rijden, waar onze volgende camping is. Bijna bij de uitgang zien we, nu wat dichter bij, weer iets dat op een neushoorn lijkt! Ik ga zelf boven op het dak van de auto staan en zo kan ik inderdaad de neushoorn zien met haar jong! Het is echter te ver weg om een fatsoenlijke foto ervan te maken of het te filmen. Het beest staat goed verscholen tussen het hoge gras en eigenlijk ben ik de enige van de 3 die het beest gezien heeft omdat ik zo hoog stond. Ik kon het beest echter duidelijk herkennen aan de grote neus! Ze blijft ook maar heel even in het zicht en even later loopt ze met haar jong achter een heuveltje en zien we haar niet meer. Maar goed, de ‘Big Five’ is in ieder geval compleet (voor mij tenminste).

Alleen jammer dat we er geen fatsoenlijke foto van hebben kunnen maken; we hebben dus geen waterdicht bewijs. Gelukkig zien we bij de uitgang van de krater een groot reclamebord staan met daarop een neushoorn…
De tocht naar de uitgang van de krater is een hele mooie, waarin we via vele haarspeldbochten naar boven rijden en een paar mooie foto’s maken van de krater. Vanaf de krater hebben we wederom een prachtig uitzicht over de hele krater.

Tijdens onze tocht naar de campsite bij Lake Manyara N.P. stoppen we halverwege nog in een dorpje waar Mrosso allerlei boodschappen doet; we hebben nu in ieder geval weer lekkere verse groente, eieren en vis. Wat hier heel gewoon is en wat in Nederland absoluut ondenkbaar is het feit dat ze de eieren en de (rauwe) vis niet gekoeld bewaren. In Nederland zouden we meteen de keuringsdienst van waren op ons dak krijgen, maar hier worden de eieren gewoon 4 dagen ongekoeld bewaard en persoonlijk hebben wij niet gemerkt dat ze verrot waren.

Na de stop in het dorpje is de volgende stop op een plek waar we een prachtig uitzicht hebben over Lake Manyara.

Hier komen we er ook achter dat onze spiegel-reflexcamera kapot is! Achteraf blijkt dat het er toch stof in het diafragmamechanisme terecht is gekomen waardoor de lamellen niet meer fatsoenlijk sluiten. Gelukkig hebben we onze digitale camera ook nog bij ons.

Eenmaal op de camping aangekomen, een paar kilometer buiten het dorpje waar we de verse boodschappen hebben gekocht, is er eindelijk weer eens een fatsoenlijk sanitairgebouw waar waarachtig ook nog een lekkere verwarmde douche is! Lekker hoor. Bovendien is er een apart keukengebouw waar Mrosso weer een heerlijk diner weet te fabriceren. Tijdens de schemering is er erg veel ongedierte in dit gebied, ’s nachts is het dan ook zaak om zo weinig mogelijk buiten de tent te komen.