20 juni, Zanzibar - Schiphol, Amsterdam

Vandaag is onze laatste dag van deze wonderbaarlijke reis en zeker een van de meest memorabele! Om 9.00 zitten we voor de laatste keer op de veranda met uitzicht op zee te genieten van een heerlijk ontbijtje,

waarna we naar onze kamer teruggaan. Tegen 10.30 hebben we de kamer een beetje netjes opgeruimd en zijn onze koffers gepakt. We melden ons bij de receptie waar we een tijdelijke kamer toegewezen krijgen; we worden namelijk pas tegen 15.00 door de shuttledienst opgehaald.

We besluiten, nadat we onze koffers naar onze tijdelijke kamer hebben laten brengen, om nog even lekker op het strand te gaan liggen. Tegen 13.00 nemen we voor de laatste keer een lunch, met uitzicht op zee in de Mchza Sportsbar. Eenmaal terug op de kamer nemen we allebei nog even lekker een douche en tegen 15.00 worden we netjes opgehaald door een shuttlebusje, die ons netjes naar het vliegveld van Zanzibar brengt. En daar begint de ellende…….

De hal van het vliegveld is eigenlijk niet veel meer dan een paar veredelde garageboxen aan elkaar en heeft nog van die ouderwetse weegschalen waar de koffers gewogen worden. Na een tijdje pal in de zon te hebben staan wachten, zijn we aan de beurt. De baliemedewerker pakt onze tickets aan en verdwijnt, met onze tickets, in een kantoortje om daar vervolgens niet meer uit te komen………


De paniek slaat wel een beetje toe, maar we vertrouwen erop dat dit heel normaal is en we besluiten dan maar, op advies van een ander medewerker, te gaan wachten in een bepaalde ruimte. Als we aan de beurt zijn, dan worden we wel omgeroepen, zegt ze. In die ruimte aangekomen, ontdekken we dat er helemaal geen speakers zijn om iemand om te roepen, maar goed, ook dat zal wel heel normaal zijn. Na daar een tijdje gezeten te hebben, wordt onze hoop op een goede afloop van deze vakantie toch steeds kleiner en we besluiten om eens te gaan informeren wat er precies aan de hand is, maar niemand kan / wil ons antwoord geven en pas op het moment dat ik dreig met achter de ‘balie’ te klimmen en onze tickets dan maar zelf uit het kantoortje te gaan halen, komt die gast die onze tickets aangenomen heeft zelf weer uit het kantoortje.

Hij legt ons vervolgens het volgende, in gebrekkig engels, uit. Het blijkt dat er 2 vluchten naar Nairobi zouden gaan vandaag, de eerste van die 2 vluchten is echter geannuleerd en ze hebben besloten om die 2 vluchten dan maar te combineren. Om het nog wat makkelijker te maken hebben ze besloten om dan maar een KLEINER toestel in te zetten, met als gevolg dat dat KLEINERE toestel overgeboekt is; hoe verrassend! We maken nu aan den lijve mee hoe het voelt om gediscrimineerd te worden, want alle ‘zwarten’ mogen wel mee met het toestel, maar de enige 4 blanken (waaronder wij dus) kunnen zgn niet meer mee. Na ons zijn er nog verschillende ‘zwarten’ op het toestel geboekt, maar dat zien ze gemakshalve maar door de vingers. Wij zijn in ieder geval, tezamen met een Canadees, tevens blank, stel op een andere vlucht gezet, die eerst naar Dar Es Salaam gaat, daar moeten we overstappen op een ander toestel dat ons naar Nairobi zal brengen en vandaar uit zullen we naar Schiphol vliegen. Maar dat weten wij op dat moment nog niet……..

Dan doet zich het volgende probleem voor: onze tassen moeten gecontroleerd worden. De tijd begint overigens te dringen, want over 50 minuten vertrekt dus onze vlucht naar Dar Es Salaam! De dienstdoende beambte vraagt of we onze koffers open willen doen om hem te controleren. Wij, als echte westerse toerist zijnde, hebben overal kleine slotjes en sjorbanden overheen gedaan om te voorkomen dat we allerlei zaken in onze tassen gepropt krijgen die we er niet in willen hebben. Het is dus een heel karwei om al die slotjes los te maken en halverwege het openmaken van de tassen zegt de beambte: “Je mag me natuurlijk ook een paar dollars geven, dan praten we nergens over…” Stomverbaasd geven we de man snel een paar dollars, die hij vervolgens zeer waarschijnlijk zal delen met de politieagent die achter hem staat, een ‘oogje dicht te doen’. Goed, we mogen verder.

Volgende probleem. Het blijkt dat wanneer je Tanzania verlaat (naar bijvoorbeeld Nairobi, wat in Kenya ligt) je een extra belasting moet betalen van 25 dollar en dat hebben we niet meer, we hebben die alleraardigste douanebeambte immers onze bijna laatste dollars gegeven. Lichtelijk in paniek zijn we aan het bedenken hoe we dit op moeten lossen. Plotseling komt er een andere beambte naar ons toe met de tip dat we dan net moeten doen alsof we in Tanzania blijven (Dar Es Salaam, bijvoorbeeld) want dan hoeven we maar 10 dollar extra belasting te betalen. En dat hebben we nog net. Kortom, ik ga vervolgens, met een hartslag van 276, knetterhard een ander douanebeambte voor liegen dat we in Tanzania zullen blijven en hoef dus maar 10 dollar te betalen. Daaaag, westerse integriteit!!

We zijn nu door de controle en we mogen dus door, inmiddels vertrekt onze vlucht over ca 25 minuten! Niets aan de hand, we hebben nog bijna een half uur……

Vervolgens komen we aan bij weer een controle en ja hoor, de beambte vraagt of we onze tassen open willen maken ter controle! Maar, we mogen hem ook een paar dollar geven, dan doet hij wel even tijdelijk zijn ogen dicht. Karinne dreigt hier een bijzonder grote fout te begaan door met de man in discussie te willen gaan over het feit dat hij toch gewoon betaald wordt om dit werk te doen; maar na een trap tegen haar schenen en de opmerking “Niet doen, gek, anders komen we hier helemaal niet meer weg!” toegesist te hebben gekregen, laat ze die discussie toch maar achterwege. Ik geef de allervriendelijkste beambte onze allerlaatste muntjes en uiteindelijk mogen we ook hier door. Ongelooflijk, hoe vriendelijk de mensen hier allemaal zijn ;-)

In de vertrekhal aangekomen, krijgen we eindelijk te horen, 15 minuten voor vertrek (!), dat we dus eerst naar Dar Es Salaam vliegen en we besluiten vooraan, met onze neus tegen de deur aan te gaan staan; als we maar zo snel mogelijk in dat vliegtuig terecht komen. Uiteindelijk sprinten we naar het toestel en we hebben onze gordels nog niet goed en wel vast of hij vertrekt al! Net op het nippertje dus! Toen we eenmaal in de lucht waren, hebben we van de stress en spanning wel even en traantje gelaten en we hebben dus het volgende geleerd: in dit soort landen moet je toch echt je westerse integriteit laten schieten, want anders hadden we zeer waarschijnlijk nu nog op Zanzibar gezeten!

Eenmaal in Dar Es Salaam besluiten we om dan maar snel even een ‘paar’ T-shillingen te gaan halen, je weet immers nooit of we nog meer vriendelijke beambten om moeten kopen. Gewapend met 150.000 shilling (ca € 75,=) wachten we in Dar Es Salaam op de volgende vlucht. Karinne staat mij niet toe om een fles Johnny Walker Blue Label te kopen; de fles kost in europa ca € 265,= , hier kost hij ca € 40,= ! want straks moeten we nog iemand omkopen! Bovendien kunnen we het geld straks wel weer bij het GWK inwisselen.

Deze vlucht verloopt probleemloos, er hoeft niemand omgekocht te worden, en we komen netjes op tijd aan in Nairobi waar onze ‘blauwe zwaan’ keurig staat te wachten. Mijn god, wat is het dan een emotioneel moment, om na zo’n lange en zware dag aan het eind van de gang, dat mooie blauwe teken van KLM aan de muur te zien. Nooit gedacht dat ik dat ooit nog zo mooi zou vinden……

De vlucht naar Amsterdam is vervolgens ook weer uitstekend en tegen het ochtendgloren komen we toch wel behoorlijk brak, aan op Schiphol. We pakken de trein naar Hengelo en op het station van Hengelo worden we opgehaald door Pa en ma en komt er een einde aan deze geweldige vakantie ;-( Klein hoogtepuntje is echter nog wel onze stop bij de verse bakker op het Esrein, waar we verse broodjes halen met kaas, heerlijk !