10 juni, Serengeti N.P. dag 2

Een van de grote ‘attracties’ van dit gedeelte van Afrika is het feit dat de ‘Big Five’ hier voorkomt. De term ‘big five’ stamt uit de tijd (rond 1900) van de ‘grote witte jager’ die naar Afrika kwam om wild te schieten en bij voorkeur de meest gevaarlijke dieren van Afrika wilde neerleggen: ze zijn dus meer gekozen op hoe stoer het is om ze te schieten, dan hoe groot ze zijn. De vijf hebben inderdaad een reputatie om af en toe mensen te doden. Vreemd genoeg hoort het meest gevaarlijke Afrikaanse dier, het nijlpaard, niet bij de big five. De big five bestaat in ieder geval uit de olifant, de buffel, de neushoorn, het luipaard en uiteraard de leeuw. Van deze 5 dieren is het luipaard het meest schuwe dier en de meeste ‘big-five-toeristen’ lopen dan ook vast op dit nachtdier.

Na het inmiddels bekende stevige ontbijt van vandaag vertrekken we en zien we meteen vanaf de camping al een paar giraffes. De gebruikelijke gnoes zijn er uiteraard ook, net als de zebra’s en van dichtbij een mooie Hamerkop. En dan zien we zomaar in een boom op een meter of 30 van ons af een luipaard. We hoeven nu alleen nog maar de neushoorn te vinden en dan hebben wij de big five al binnen.

Mrosso heeft een uitstekende lunch voor ons voorbereid en die eten we op vanaf de ‘Simba Kopjes’. Op verschillende plaatsen in het Serengeti N.P. liggen grote rotspartijen, waar veel zich veel dieren bevinden. Meestal gebruiken leeuwen de Kopjes als rustplaats tijden het warmste gedeelte van de dag of als uitkijkpost op zoek naar prooidieren. Vanaf de Kopjes hebben we inderdaad een erg mooi uitzicht over de uitgestrekte steppes van de Serengeti woestijn.

Na de lunch rijden we weer verder op zoek naar een gedeelte van de grote trek. William is er echter bang voor dat we geen grote kudde zullen zien, omdat het klimaat niet erg meewerkt dit jaar. En inderdaad, we zien wel her en der langzaam kuddes ontstaan, maar de kuddes zijn nog lang niet groot genoeg om van een grote kudde te spreken. Op een gegeven moment staan we van een afstand te kijken naar een relatief kleine kudde gnoes te kijken, zo’n 200.000 dieren (het is maar wat je klein noemt…) als plotseling de dieren in beweging komen.

Heel erg apart want het is net of een van die beesten een, voor het menselijk gehoor of gezicht onzichtbaar teken geeft, want zonder aanwijsbare reden komen er een paar van die beesten in beweging en zien we even later de hele kudde de weg oversteken. We betreuren het steeds meer dat we niet later in het seizoen hier zijn, want het is al indrukwekkend om zo’n ‘kleine’ kudde te zien bewegen. Laat staan dat we aanwezig zouden zijn bij ‘de grote trek’.

Nadat we hier een tijdje hebben staan kijken rijden we terug naar de campsite voor onze laatste avond in de Serengeti. Onderweg komen we nog langs een groepje volwassen leeuwen van 3 mannetjes en 2 vrouwtjes. Hier zien we het levende bewijs van de bewering dat leeuwen sexueel bijzonder actieve dieren zijn. We zijn live aanwezig bij een paring!

Toch ook wel weer een bijzonder ervaring, zoals deze hele vakantie wel een erg bijzonder ervaring is.

Naarmate we dichter bij de camping komen betrekt de hemel met bijzonder zware regenwolken en vlak voordat we de campsite oprijden, worden de sluizen geopend. Het is een echte tropische storm met harde wind en bijzonder veel regen. Het parkbeheer dacht slim te zijn door een vast keukengebouw te plaatsen. Echter, dit gebouw staat op het laagste punt van de campsite!

Gevolg: door de bui staat ons keukengebouw in een rivier! Het luxe-kamperen is verworden tot echt survivallen! En William en Mrosso zich maar verontschuldigen voor het klimaat; net of zij er wat aan kunnen doen. Door het noodweer is er nog een andere groep met 2 toeristen, een gids en een kok in het keukengebouw aangeschoven en wordt het allemaal nog een chaotische bende. De ander gids heeft namelijk alleen maar een klein iglo-tentje voor zichzelf en hij heeft ivm de regen zijn tentje IN de keuken opgesteld. Hier kan alles!

Midden in de nacht wordt ik wakker met een, laat ik het maar zo zeggen, weeïg gevoel in mijn buik. Ik ben bang dat, als ik niet heel snel naar buiten ga, de mooie rooie Maasai slaapzak een andere, ietwat bruinige, kleur gaat krijgen. We hadden al de vele verhalen gehoord over het feit dat heel veel toeristen last krijgen van hun maag en ik ben nu dus een van hen. Op het moment dat ik met mijn head-light op achter de tent sprint dan maakt het geen ene reet (….) meer uit of er nu wel of niet gevaarlijke beesten in de buurt zitten, kan ik je vertellen……………